De automatiserings-ROI-mythe, en wat wél terugverdient
De meeste automatiseringsprojecten besparen uren die niemand toch al ging maken. Drie regels om de projecten te kiezen die de P&L echt verzetten — en één test vóór je weer een tool koopt.
Elke operator die ik spreek heeft een slidedeck van een adviseur liggen waarin staat dat het team 400 uur per jaar bespaart. Meestal is dat getal rekenkundige fictie: uren die nooit gefactureerd zouden zijn, afspraken die nooit gepland zouden worden, werk dat nooit gedaan zou worden. Echte automatiserings-ROI is smaller en harder.
De drie vragen die echte ROI van theater scheiden
- Wordt het werk dat je automatiseert nu gedaan door iemand die je knelpunt is? Zo nee, dan maak je geen capaciteit vrij maar iemand die al ruimte had sneller.
- Haalt de automatisering een beslissing weg, of versnelt hij alleen invoerwerk? Weggehaalde beslissingen stapelen zich op; snellere invoer loopt vast rond twintig procent van de theoretische besparing.
- Merkt iemand het als het een week stukstaat? Is het antwoord nee, dan heb je een museum geautomatiseerd.
De test vóór je koopt
Schrijf de drie meest waardevolle uren op die je beste medewerker in een gewone week maakt. Raakt de automatisering die je overweegt die drie uur niet rechtstreeks, dan is de ROI theater. Leg hem weg. De winst van vijf uur per week automatiseren bij een knelpunt is groter dan vijftig uur bij mensen die geen knelpunt zijn.
Automatiserings-ROI meet je aan wat er uit de wachtrij verdwijnt, niet aan wat er sneller gaat.
De operators die groeien houden op activiteit met doorstroom te verwarren. Je wilt minder automatiseringen, gericht op scherpere doelen, elk terugverdiend in weken en niet in kwartalen.